مطلب از كلمات علامهء مجلسى ( ره ) و محدث نورى ( ره ) كه نقل كرديم ( ص 48 - 49 همين مقدمه ) معلوم شد ليكن نظر بفايدهء مهمى كه اشاره خواهيم كرد عبارت تاريخ كتابت نسخهء اصول نامبرده را به عين تعبيرى كه كاتب مذكور يعنى ابو سعد آبى ( ره ) ضبط كرده است در اينجا نقل ميكنيم و آن بنابر آنچه در نسخهء چاپى اصول چهارده‌گانهء مذكوره ذكر شده است اين است ( رجوع شود به آخر اصل ابو سعيد عباد عصفرى ؛ ص 19 نسخهء مطبوعه در طهران بسال 1371 ) . « و كتبها منصور بن الحسن بن الحسين الابى فى يوم الخميس لليلتين بقيتا من شهر ذى - القعدة من سنة 1374 اربع و سبعين و ثلاثمائة بالموصل من اصل ابى الحسن محمد بن الحسن بن الحسين بن ايوب القمى ( ره ) » . و قريب به اين عبارت را نيز در آخر اصل زيد زراد نقل كرده است ( رجوع شود بص 13 نسخهء مشار اليها ) . و در آخر أصل جعفر بن محمد بن شريح الحضر مىگفته ( ص 97 نسخهء نامبرده ) : « كتبه منصور بن الحسن بن الحسين الابى فى ذى الحجة سنة 374 أربع و سبعين و ثلاثمائة من نسخة أبى الحسن محمد بن الحسن بن الحسين بن ايوب القمى بالموصل » . و در آخر اصل نسخهء مشار اليها گفته ( ص 41 ) : « كمل كتاب عاصم بن حميد الحناط ، نسخه منصور بن الحسن الابى من أصل أبى - الحسن محمد بن الحسن القمى ايده اللّه فى ذى الحجة لليلتين مضتا منه سنة 374 أربع و سبعين و ثلاثمائة يوم الاحد » . و در آخر اصل زيد نرسى ( ص 58 ) و نوادر على بن اسباط ( ص 132 ) و اصل درست بن ابى منصور ( ص 169 ) بنظائر عبارات گذشته تصريح كرده است . پس معلوم شد كه نام پدر او حسن و نام جد او حسين بوده است بنابراين گاهى به پدر و گاهى بجد نسبت داده شده است اگر چه غالبا منسوب بجد است فراجع ان شئت . دوم آن دو نفر كه براى رى تاريخ نوشته‌اند عالم جليل القدر مستغنى از تعريف ابو الحسن على بن عبيد الله ملقب بمنتجب الدين رازى رحمة اللّه عليه است كه رافعى در تدوين ( ص 414 نسخهء عكسى مأخوذ از نسخهء اسكندريه ) دربارهء او چنين گفته : « على بن عبيد اللّه بن الحسن بن الحسين بن بابويه ابو الحسن بن ابى القاسم بن ابى الحسين الرازى الحافظ شيخ ريان « 1 » من علم الحديث سماعا و ضبطا و حفظا و جمعا يكتب ما يجد و يسمع ممن يجد و يقل من يدانيه فى هذه الاعصار فى كثرة الجمع

--> ( 1 ) اين كلمه در مستدرك و غالب كتب حاجى شيخ عباس مرحوم « ديان » ( بدال مهمله ) نقل شده و بطور حتم غلط است زيرا كه اصل اين كلمه مجاز است از « روى من الماء فهو ريان » ؛ زمخشرى در اساس البلاغه گفته : « و من المجاز وجه ريان - كثير اللحم و ظمآن - معروق ، و هو ريان من العلم و هم رواء منه » .